อีกหนึ่งชีวิตที่ตายบนถนน
ผู้เล่าเรื่อง ปริญญา ภวังคะนันทน์       

               ผมเกิดมาบริเวณริมลำธารในป่าดิบชื้น อากาศข้างนอกช่างดีเหลือเกิน ดีกว่าที่จะต้องหมกอยู่ในทรายกับกองใบไม้ข้างล่างที่เหม็นอับ  ทันทีที่เกิดมาผมกับเพื่อนส่วนหนึ่งรีบคลานไปยังลำธาร พวกเราได้กลิ่นน้ำแล้ว...
               น้ำเย็นสบายกว่าที่คิด พวกเราต่างจับจองพื้นที่หากินของตัวเอง บางตัวลงไปหมกตัวอยู่ตามพื้นกรวดด้านล่าง บางตัวไต่ขึ้นไปบนแอ่งน้ำตกด้านบน แต่ผมเลือกที่จะหมกตัวในแอ่งน้ำขังข้างลำธารใหญ่ๆนี้ไปสักพัก นอนหมอบในกองใบไม้เน่าๆ นี้ไปตั้งนานแล้ว ผมยังไม่เห็นวี่แววอะไรที่คิดว่าเป็นอาหาร...บ่นในใจสักพัก ก้ได้ยินเสียง" ต๋อม "ด้านหน้าห่างไปไม่ถึงคืบ มีลูกปลาหลงฝูงว่ายเข้ามาในที่ซุ่มของผมซะแล้ว ประเมินระยะเรียบร้อย ทันใดนั้น ผมพุ่งตัวออกไป ฝุ่นลอยคละคลุ้งในน้ำ เศษใบไม้ร่วงปลิวว่อน เจ้าปลาน้อยดิ้นแบบหมดแรงอยู่ในปากผม ผมจัดการกับเกล็ดที่น่ารำคาญของมันด้วยเล็บของผม ช่วยฉีกทั้งเกล็ดและเนื้อปลาออกเป็นชิ้นๆ
               หลักจากอิ่มจากมื้อแรก ผมเริ่มหิวอีกครั้ง จึงลาจากแอ่งนี้ เดินออกไปสู่ที่ ๆ มีอาหารสมบูรณ์กว่านี้ ผมเดินผ่านสิ่งที่ไม่รู้จักมากมาย ไม่ว่าจะเป็น ฝูงสัตว์ที่มีขน ก้นแดงๆ ที่มาจับตัวผม พลิกดู ซ้ายที ขวาที แล้วก้สัตว์ที่ดูจะไม่เป็นมิตรกับผมนักอย่าง ไอ่ตัวลายดอกๆ ใหญ่ๆ ที่อยู่ตามริมน้ำ
              ผมเดินไป เดินมาลัดเลาะไปตามลำห้วย สิ่งมีชีวิตที่เล็กกว่าปากผม และผมสามารถจับมันทันผมจะถือว่านั่นคืออาหาร บางทีผมยังโชคดีได้พบกับซากสัตว์อีกด้วย ในตอนนี้เหล่าลูกไม้หรือผลไม้ ที่เพื่อนๆร่วมญาติของผมบอกว่าอร่อยนัก อร่อยหนานั้น ไม่เห็นจะถูกปากผมสักนิด
พวกเขาเตือนผมว่า อยู่ให้ห่างจากทางเดินที่เป็นแผ่นหินขนาดใหญ่ ที่ไม่สิ้นสุดเอาไว้....  ผมไม่เข้าใจกับอะไรพวกนี้ ได้แต่เดินไปเรื่อยๆ จนตอนนี้ผมมีอายุครบ 1 ปีแล้ว เนื้อสัตว์ที่เคยชอบกินเมื่อสมัยยังเด็ก ตอนนี้เริ่มเบื่อ และหันมากินผลไม้ที่ร่วงลงน้ำ หรือตามพื้น
              ผมมีขนาดถึง 12 นิ้ว แล้วในตอนนี้ มีอยู่วันนึงที่ผมจำได้ วันนั้นเย็นมากแล้ว ฝนก็ไล่หลังมา ผมมองออกไปข้างหน้า มีกบออกมาโดดกันให้พรึ่บ สมองตอนนั้นคิดถึงแต่เรื่อง อาหาร ได้แต่เดิน เดิน และสะดุดกับพื้นที่ขรุขระจนรู้สึกว่าตัวเองจมอยู่ในปลักอะไรสักอย่าง
ผมพยายามตะกายขึ้น แต่ไม่เป็นผล
              ทันใดนั้น...ผมรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวบนพื้นอย่างแรง เมื่อมองดูให้ดี มันเหมือนกับสิ่งที่ผู้ใหญ่หรือเพื่อนๆเคยเตือนในตอนเด็กๆ ที่นี่เป็นทางแผ่นหิน ยาวไปสุดลูกหูลูกตา สิ้นความคิดผมต้องสะดุ้งกับสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ดวงตาของมันมีขนาดใหญ่ เรืองแสงสีเหลืองส่องมากระทบกับพื้น มันเคลื่อนที่เร็วมาก จนมาใกล้ มาใกล้และในที่สุดก้มาถึงตัวผม ผมพยายามไต่หนีสุดชีวิต แต่แล้วก้ถูกสัตว์นั่นเหยียบเข้าที่หลัง เสียงดัง กร๊อบแกร๊บ ยังฝังใจ สิ้นความเจ็บปวด สัตว์ประหลาดนั่นก้หายตัวไปแล้ว
              ผมเจ็บปวด และ ทรมาน เลือดออกมากหลายแห่ง ทำได้แต่คลานหนีสุดชีวิต ไม่นานผมเริ่มทนไม่ไหวกับบาดแผล และสิ้นใจในที่สุด.....

              เต่าห้วยเขาบรรทัด (Cyclemys artipons)รวมถึงเต่าในสกุลเต่าใบไม้ (Cyclemys sp.) เป็นเต่าที่ถูกรถทับตายสูงมากที่สุด บนถนนที่ตัดผ่านเส้นป่าดิบชื้น หรือใกล้ลำธาร โดยเต่าวัยอ่อน และตัวเต็มวัยจะอาศัยแอ่งน้ำข้างถนนเป็นที่หากิน และ หลบซ่อนตัวในเวลากลางคืน
แต่บางทีมันจะออกมาเดินอยู่บนถนน ให้รถทับมันตายได้ง่ายๆ มาดูข้อมูลคร่าวๆของเต่าชนิดนี้กันครับ
              เต่าห้วยเขาบรรทัด(Cyclemys artipons)
เต่าขนาดกลาง วัดความยาวกระดอง 22 ซม.(CL)เต่าวัยอ่อนมีสีน้ำตาลแดง ใต้ท้องสีดำน้ำตาล กระดองส่วนท้ายมีจักรแหลมยื่นออก และ จะหายไปเมื่อเต่าอายุมากขึ้น
เต่าเต็มวัยมีสีน้ำตาลอ่อน ใต้ท้องสีเหลือง ลายที่คอเป็นขีด หรือ เส้นประ มีการเปลี่ยนอาหารตามช่วงวัย โดยเมื่อยังเล็กเต่าจะเน้นเนื้อสัตว์ พวก ปลา กุ้ง และ แมลง เป็นหลัก แต่เมื่อโตขึ้นจะกินพวกลูกไม้สุก ที่ร่วงตามต้น หรือเห็ดบางชนิดเป็นอาหาร
               มีรายงานการกินมูลสุนัขในเต่าที่โตเต็มที่ และยังกินซากสัตว์อีกด้วย พบเต่าวัยอ่อนได้ตามแอ่งน้ำนิ่งข้างลำธาร แอ่งน้ำตกและลำห้วยเล็กๆ ที่น้ำไม่ไหลแรงมากนัก เต่าวัยรุ่นและโตเต็มที่อาศัยตามแก่งน้ำไหลแรง หรือตามพื้นป่า มีการแพร่กระจายตั้งแต่กัมพูชา ลาว ในประเทศไทยพบทางภาคตะวันออก และอิสานตอนล่าง
              ปัจจุบันเต่าใบไม้ยังเป็นที่ไม่แน่ชัดในเรื่องของชนิด บางชนิดยังเป็น complex อยู่เช่นกัน ต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมในอนาคตของเต่าในกลุ่มนี้ สืบต่อไป

กลับ

ประสบการณ์ประทับใจของเพื่อนๆ โปรดอย่าเก็บไว้คนเดียว info@junglenetwork.net